Hacı Bayram Veli Cad. Yayık Sk. No:31 Altındağ/Ankara   0312 433 13 28   sehirmedeniyet@gmail.com
<a href=sehir_ve_medeniyet_dernegi_5_olagan_genel_kurulu-detay-270.html><div class='lineh34 Font2 Size28 Kirmizi'>Şehir ve Medeniyet Derneği 5. Olağan Genel Kurulu</div><div class='Font1 lineh24 Size16 Beyaz Pay6 hidden-xs'>Şehir ve Medeniyet Derneği 5</div></a> <a href=prof_dr_ali_bardakoglu
dan_musluman_hayatinda_din_ve_dunya_semineri-detay-262.html><div class='lineh34 Font2 Size28 Kirmizi'>Prof. Dr. Ali Bardakoğlu'ndan Müslüman Hayatında Din ve Dünya semineri</div><div class='Font1 lineh24 Size16 Beyaz Pay6 hidden-xs'>Prof Ali Bardakoğlu, 12 Aralık 2020 tarihinde saat 20:00'de Şehir ve Medeniyet Derneğinin sosyal medya hesapları üzerinden " /> <a href=prof_dr_engin_yildirimdan_uc_tanri_anlayisina_dair_degerlendirme-detay-263.html><div class='lineh34 Font2 Size28 Kirmizi'>Prof. Dr. Engin Yıldırım'dan Üç Tanrı Anlayışına dair değerlendirme</div><div class='Font1 lineh24 Size16 Beyaz Pay6 hidden-xs'>Prof Dr Ergün Yıldırım, 28 Kasım 2020 tarihi, saat 14:00'te Şehir ve Medeniyet Derneği sosyal medya hesapları üzerinden online olarak " /> <a href=prof_dr_mehmet_turkeriden_toplumsal_etik_ve_insan_semineri-detay-264.html><div class='lineh34 Font2 Size28 Kirmizi'>Prof. Dr. Mehmet Türkeri'den Toplumsal Etik ve İnsan semineri</div><div class='Font1 lineh24 Size16 Beyaz Pay6 hidden-xs'>Prof Dr Mehmet Türkeri, 14 Kasım 2020 saat 14:00'te Şehir ve Medeniyet Derneği sosyal medya hesapları üzerinden online olarak " /> <a href=prof_dr_mehmet_barcadan_sosyal_yenilik_ve_medenilesme_semineri-detay-265.html><div class='lineh34 Font2 Size28 Kirmizi'>Prof. Dr. Mehmet Barca'dan Sosyal Yenilik ve Medenileşme semineri</div><div class='Font1 lineh24 Size16 Beyaz Pay6 hidden-xs'>Prof Dr Mehmet Barca, 31 Ekim 2020 saat 14:00'te Şehir ve Medeniyet Derneği sosyal medya hesapları üzerinden online olarak " /> <a href=5_ulke__yazar-detay-268.html><div class='lineh34 Font2 Size28 Kirmizi'>5 Ülke-  Yazar</div><div class='Font1 lineh24 Size16 Beyaz Pay6 hidden-xs'>5 Ülkenin ve 5 Yazarın anlatılacağı programımıza bu hafta Cengiz Aytmatov ve Kırgızistan ile başlıyoruz</div></a> <a href=orta_ogretim_ogrencileri_ve_velileriyle_kahvalti_programi-detay-267.html><div class='lineh34 Font2 Size28 Kirmizi'>Orta öğretim öğrencileri ve velileriyle kahvaltı programı</div><div class='Font1 lineh24 Size16 Beyaz Pay6 hidden-xs'>Orta öğretim öğrencilerimiz ve velileri ile derneğimiz bahçesinde, 11 Ekim 2020 tarihinde, tedbirlere riayet ederek kahvaltı programında buluştuk</div></a> <a href=gulabi_eryaman_ile_fotografcilik_atolyesi-detay-266.html><div class='lineh34 Font2 Size28 Kirmizi'>Gülabi Eryaman ile Fotoğrafçılık  Atölyesi</div><div class='Font1 lineh24 Size16 Beyaz Pay6 hidden-xs'>Gülabi Eryaman eğitmenliğindeki Fotoğrafçılık Atölyemiz  4 Ekim 2020 günü pandemi tedbirlerine uygun olarak yapıldı</div></a>
Milletleşme süreci: Düşmanla karşılaştık ve o biziz!

Ahmet Özcan

Türkiye 20. yüzyılını kapatmaya çalışıyor. Kendi soğuk savaşını bitirmeye uğraşıyor. Batının hacir altına almış olduğu devleti bağımsızlaştırıp sahte kamplaşmalarına son vermek, soğuk savaşın vesayetçi düzenini dönüştürmek, ulusal ve bölgesel düzeyde geçmişiyle barışık yeni bir yol çizmek istiyor. Batılılaşmanın hem amaçlarına ulaştığı için hem de batının vereceği bir şey kalmadığı için son demlerini yaşadığı bir süreçte doğulu yanını yeniden keşfediyor... Artık özgün modernleşme modellerinin tartışılacağı bir zemin oluşuyor. Osmanlı’nın çöküş travması karşısındaki refleksi, yani büyük depremde cenin pozisyonu almayı ifade eden Cumhuriyeti doğuran koşullar ortadan kalktıkça, cumhuriyeti kendi imtiyazlarının ebedi bir ideali olarak ezberleyenlerin ezberi bozuluyor. Her yeni durum, eskinin işlevsizleşmesine, hatta giderek ek bir maliyete dönüşmesine yol açıyor. Toplum, bütün aksi zehirlenmelere rağmen giderek kendine dönüyor, kendine, geçmişine, birbirine bakmayı batıya bakmaya tercih eder hale geliyor. Kentleşme, eğitim, sağlık, yol, su, elektrik, bürokrasi gibi eski sorunların bir çoğu bir hatıra olarak geçmişe gömülüyor. Türkiye, tekrar bir başka yeni hale doğru hızla koşuyor. Ama batıya bağımlılık, kendi kimliğini netleştirme, yolunu, yönünü net tarif etme konusunda henüz bir mesafe alınmış değil. Adeta kendiliğinden yüzen bir transatlantik gibi, hatta biraz da ilahi bir elin yardımıyla kendine doğru ilerleyen bir süreç yaşanıyor. Eski hal artık muhal, ama yeni hal de henüz muhayyel.

Belki eskinin tasfiyesi veya dönüşümü bitmediği için, yeni’ye dair bir ufuk belirmiş değil. Bunda toplumun kolektif aklı ve irfanını temsil eden entelektüel bir zümrenin eksikliğinin büyük payı var. Aydın sınıfı olarak tanımlanan okuryazar tayfanın Tanzimattan beridir toplumla, devletle ve dünyayı algılamakla ilgili sorunları, topluma ve devlete ufuk çizecek organik fikirlerin yeşermesini önlüyor. Batılı paradigmanın içinden batı eleştirisi yapan doğucu aydınlarla, doğulu eziklik kompleksleriyle çağdaşlaşmayı savunan batıcı aydınların polemiklerinden ibaret bir fikir deposundan, 21. yüzyıla şifa çıkmıyor.

Tanzimat aydınları, Navarin bozgunundan sonra içine girilen çöküşü doğuran nedenlere itiraz ediyor, ama o nedenleri doğuran koşulları sorgulamayı da ihmal ediyorlardı.

Sadece felsefi değil, ekonomi-politik yorumlama donanımlarındaki eksiklikleri nedeniyle birçok konuda fraktal bir düşünce yapıları vardı. Kendi köklerini ararken Avrupa’nın köklerine kadar gitmişlerdi, kendi hesaplarını Avrupalının zihin haritasında dolaşarak görmeye çalışıyorlardı. Fikir dünyamızın üzerinde yüzdüğü paradigmal deniz, hala bu dramatik çıkmazdan kurtulabilmiş değil.

Bu entelektüel acziyetin şüphesiz binbir sebebi var. Ancak, bugün yakın geçmişin yüklerinden arınırken yaşanan Walt Kelly paradoksu, kendimizle ilgili çok ciddi bir muhasebeye ihtiyaç duyduğumuzu gösteriyor; ‘Düşmanla karşılaştık ve o biziz’!

Cumhuriyetçi olarak cumhurun güçlenmesinden, demokrat olarak demosun egemenliğinden, ilerici olarak ülkenin en ileri hamleler yapmasından, çağdaş olarak tarihin en kapsamlı çağdaşlaşma projeleri yürütülmesinden,ümmetçi olarak İslam dünyasıyla tekrar buluşulmasından, İslamcı olarak İslami hareketlerle birlikte ortak devrimci dönüşümlere imza atılmasından, Türk milliyetçisi olarak bütün dünyada bayrağı,pasaportu,itibarı ile sözü geçen bir devlete kavuşulmasından,Kürt milliyetçisi olarak Kürtlüğe dair en özgür ve umut verici gelişmeler yaşanılmasından,solcu olarak yakın tarihin en demokratik ve sosyal politikaları hayata geçirilmesinden rahatsız olmamıza baktığımızda, gerçekten çok ciddi bir sorunla yüz yüze olduğumuzu görüyoruz. Hepimizin içine yuva yapmış düşmanlıklar bir hastalığın göstergesi..

Bütün değişim/dönüşüm adımlarına en küçük bir katkı sunmayıp aksine en büyük tepkiyi, direnci ve nefreti sergileyen ideolojik okuryazar tayfasının bütün gücüyle karşıdevrimci saflarda toplanıp adeta ölüm kalım savaşına girdiği bu marazi fotoğrafın bize gösterdiği şudur; Cemil Meriç’in mustağrip aydın dediği zümreler, -ilerici, solcu, sağcı,İslamcı fark etmez-Tanzimat ve Cumhuriyet boyunca süren çöküş katastrofundan zehirlenmiş ve sürekli bu zehri topluma empoze etmekle meşgul olan birer parazit unsurlara dönüşmüş durumdadır. Batılı paradigmanın içinden sorun tespiti ve çözüm reçeteleri ararken, kendimize ait ne varsa tahrip eden, en önemlisi kendimize olan özgüveni yok edecek lafazanlıklarla toplumu zehirleyen bu aydın kuşakları, eskinin tasfiyesi karşısında varlık ve beka kaygısıyla can derdine düşmüş görünmektedir. Ülkemizin en hayati değişim ve dönüşüm süreçlerinin en sıradan ve iddiasız kadrolar eliyle uygulandığı, ama en iddialı ve en çok arzulu bu aydınların ise sürekli muhalefet kibri içinde devlete ve topluma mühendislik yapmaya çalıştığı bir okumuş cahiller barikatıyla karşı karşıyayız. Belki de batının topraklarımıza self kolonizasyon düzenekleri kurup çekilirken emanet ettiği kolonizatörler işte bunlardı. Rahmetli Erdem Beyazıt ‘Hep yarınları bekledi bu insanlar, geldiğini hiçbir zaman fark etmediler’ derken belki de bu şaşkınlıkla hainlik karışımı sözümona seçkinleri kastetmişti. Bu kadar kendi inancının ve iddiasının münafıkı olan başka bir ülke var mıdır, bilmiyoruz.

Kendine yabancı

Her üniversite mezunu okuryazarı ana babasından başlayıp, giderek şehrine, ülkesine, toplumuna, devletine ve kendi siyasi görüşünün asıl dinamiklerine yabancılaştıran bu paradoksu çözümlemeden geleceği inşa edemeyiz. Çünkü, biz’im, yani bütün din, mezhep, meşrep ve sosyal kümeleriyle hepimizin ortak bir gelecek inşası, ortak bir devlet, millet ve vatan idrakine bağlıdır. Geri kalan her konuda farklı yorum ve öneriler olsa da, en azından birlikte yaşamanın asgari kuram ve kurumları konusunda ortak bir kabule sahip olmamız gerekir. Bu temel ortak algıyı temsil eden ve yeniden üretenler ise entelektüel zümrelerdir. Toplumsal sorunlar ve çözümler, pratik ihtiyaç ve reflekslerle de çözülebilir. Ama bu pratik çözümlere de ilham veren ortak idea, idrak ve ruhun nöbetini münevverler tutar. Gerçek manada özgür ve eleştirel düşünceyi temsil eden münevver, hem bağımsızlığını hem de fikri üretkenliğini organik ilişkilerinden alır. Bu organik zemini ifade eden toplumla, devletle, coğrafyayla ve kendisiyle kavga edip duran aydın tipinin ne özgürlüğünden ne de üretkenliğinden bahsedilemez.

Milletleşme süreci

Ülkemizin bugün yeniden milletleşme, devletin millet tarafından temellükü, organik bir ekonomi-politik düzen ve atomize olmamış sosyal şahsiyet yaratacak entelektüel bir ufka ihtiyacı vardır. Eski Türkiye’nin sorunları milletin sade, basit ama derin refleksleriyle çözülürken, yeninin inşası için atılacak ilk adım, bu köklü sorunları tartışacak bir entelektüel vasatı oluşturmaktır. Tanzimat ve Cumhuriyet sürecinin travmasını temsil eden Kemalist, solcu, sağcı, milliyetçi, liberal aydın tayfasının zihinleri boş polemiklerle meşgul eden varlığını artık görmezden gelip, alfabeye yeniden başlamak gerekir. Yeni bir devlet inşa etmek, yeniden millet olmak ve insanlık ailesi içinde insanlık değerlerinin uygarlığını temsil edecek ortak ülkümüzü keşfetmek için, bütün ezberleri bozup bütün putları yıkmamız gerekiyor.

İşe ‘Biz’den başlamalıyız. Biz’deki bu yenilmişliği kabullenmişlik ve birbirimize kin ve şiddet üreten gerçek düşmandan. Bu düşman, millet varlığımızı tahrip eden kendine düşmanlık duygusudur. Türkçülüğün Türklüğü temsil eden değerlere, Kürtçülüğün Kürtlüğü temsil eden değerlere, İslamcılığın kadim İslami geleneğe, Solculuğun devrimci demokrat ilkelere, liberalliğin demokratikleşmeye, Kemalizmin milli modernleşmeye düşman olması, bir tek şeye işaret eder; Henüz milletleşme meselesini çözememişiz. Çünkü, hipotetik bir kavram olarak Millet, Durkheim sosyolojisinin yapay tanımlarının aksine, din, dil, vatan, devlet birliği değil, ortak bir ‘biz’ duygusudur. Millet kavramını etnik farklılıkların aynılaştırılması veya homojen bir sosyal küme yaratmak olarak algılayan batılı paradigmanın ıskaladığı gerçek, ‘Biz’ duygusunu oluşturan sıradan insanlardaki basit ama derin bağlardır. Bu duyguyu temsil etmesi gereken aydın zümrelerin bizatihi bu duyguyu tahrip ettiği bir toplumun milletleşmesi henüz tamamlanmamış demektir. Belki de bu nedenle, tarihin getirip bu coğrafyada bir araya yığdığı toplumun bütün ulusçu, milliyetçi, tektipleştirici telkine rağmen bu kadar kolay yozlaşması, bu kadar basit nedenlerle bölünmesi ve bu kadar ucuz düşmanlıklara sürekli kurban vermesi mümkün olabilmektedir.

Milletle kavga eden sözümona halk öncüleri, devletle kavgalarından aldıkları sözde meşruiyete sığınıp millet olmanın asgari temellerini sürekli deforme etmektedirler. Kendimizi kaybetmişliğin süreklileştirilmesi bu sahte önderlerin sahte kavgaları sayesinde mümkün olabilmektedir. Batı, dışardan düşmanlık yapmasa da, biz bize yetiyoruz. İçimizdeki bu kara deliği yok etmeden, millet olamayız. Olmayan bir milleti tanımlarken önüne veya arkasına ırk veya başka takılar eklemekle meşgul olanların varlığı bile, bu kara deliğin trajik bir göstergesidir sadece.

ahmetozcan1@yahoo.com